تبلیغات
قـایـقی خواهـم سـاخـت - 11/22/هر سال

قـایـقی خواهـم سـاخـت


یکی از حسرتهایی که به دل دارم؛ نبودن من در روزهای خوب انقلاب است. روزهای خوبی که همه خالصانه به خیابان می ریختند و خالصانه شعار می دادند. تمام سختی و استرس هایش شیرین بود. انگار روحی در جامعه دمیده شده بود که همه ی پاک سیرتان میخواستند به دریای مواجی بپیوندند که بعدها در تاریخ ثبت شود «اینها مردمی بودند که با دست خالی، گوش به فرمان مردی الهی شدند و با جرأت، طاغوت را بیرون راندند و حالا پس از سی و اندی سال، شده اند الگوی آزادی خواهان جهان.»
آن روح صمیمی که بین مردم ایجاد شده بود، روح همدلی و اتحاد بود، همه یکصدا بودند، شعار و آرمان و هدف همه ی مردم، آن روز فقط یک چیز بود: «استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی»، این کلید تمام مبارزات آن روزها بود. همه برای رسیدن به این هدف به خیابان می آمدند، به پشت بام ها می رفتند و تکبیر می گفتند، اعلامیه های امام را پخش می کردند، شکنجه می شدند و ...
هدف تمام مبارزات رسیدن به استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی بود.
معجزه ی انقلاب ما در اثر وحدت و همدلی مردم بود و وحدت و همدلی مردم در اثر ولایت پذیری شان بود. این که همه مردم، آقا روح الله موسوی خمینی را به عنوان امام خود قبول داشتند و حرفش برایشان حجت بود، همین باعث اتحاد می شد، همین باعث همدلی و همصدایی می شد. و این یعنی هروقت مردم یک جامعه گوش به فرمان یک رهبر باشند باعث همدلی و اتحاد می شود و همدلی و اتحاد رمز تمام موفقیتهاست.
شکی نیست که 22 بهمن، یوم الله است. یوم الله یعنی روزی خدایی، یک روز که به واسطه ی امدادهای الهی، ملتی پس از تحمل رنجی سنگین و طولانی حالا به هدف خود رسیده اند و این روز را جشن میگیرند. این جشن هر سال، بیست و دومین روز از یازدهمین ماه سال در خیابانهایی که خاطرات و فریاد های هنروران آن روزها را در خود ذخیره دارد، برگزار می شود، خیابانهایی که منتهی می شود به آزادی؛ نعمتی که امروز ما به لطف خداوند داریم و دنیا ندارد و البته قدر زر زرگر شناسد قدر گوهر گوهری...



نوشته شده در یکشنبه 15 بهمن 1391 ساعت 11:54 توسط ریحون نظرات |


(تعداد کل صفحات:[cb:pages_total]) [cb:pages_no]
Design By : Pars Skin